1997ஆம் வருடம் காடு மல்லிகார்ஜுனா கோயிலின் தென்கிழக்குப் பகுதியில் பூமியில் தோண்டும் வேலை நடைபெற்ற பொழுது ஒரு நந்தி சிலை தென்பட்டிருக்கிறது.

அதை மேலும் அகழ்ந்தபோது ஒரு கோயில் பூமிக்குள¢ இருப்பதை கண்டிருக்கின்றனர்.உள்ளே முதலில் தென்பட்டது நந்தி சிலை. நந்தியின் முகம் தென்திசை நோக்கி இருந்தது அதற்கு முன¢புறம் கீழ் பகுதியில் ஒரு நீர்க்குளம் இருந்திருக்கிறது. கிழே ஒரு சிவலிங்கமும் இருந்திருக்கிறது.

நந்தி தென்முகமாக இருப்பதினால் இதை தக்ஷிணமுக நந்தி என்றழைக்கின்றனர். இந்த நந்தியின் வாய்ப்குதியில் மண்ணினால் மூடப்பட்டிருந்தது. அதை சுத்தம் செய்தபோது அதிலிருந்து நீர் ஊற்ற ஆரம்பித்திருக்கிறது. அந்நீர் கீழே உள்ள சிவலிங்கத்தை அபிஷேகம் செய்வது போல் அமைக்கப்பட்டிருந்திருக்கிறது. அபிஷேகப்பிரியரான சிவனை தொடர்ச்சியாய் வருடம் முழுவதும் அபிஷேகம் செய்யும் வண்ணம் நந்திசிலை அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இக்கோயில் சுமார் 400 ஆண்டுகளுக்கு முன் கட்டப்பட்டிருந்திருக்க வேண்டும் என்கிறார்கள். சிலர் 7000 வருடத்திற்கு முந்தைய கோயில் இது என்றும் சொல்கிறார்கள்.

இக்கோயிலின் வடிவமைப்பு ஆச்சரியப்படத் தக்கவகையில் அமைந்திருப்பதாக சொல்கிறார்கள்.

இக்கோயிலை அமைத்தவர் ராவ் பகதூர் மல்லப்பா செட்டியார் என்று பெங்களுரு இதிகாசம் என்ற நூலில் குறிப்புகள் உள்ளதாக சொல்கிறார்கள்.

இக்கோயிலின் எதிர்புறம் கங்கம்மா ஆலயம் அமைந்துள்ளது.

தெலுங்கானாவின் தலைநகர் ஹைதராபாத்திற்கு வடகிழக்கே 309 கி.மீ தொலைவில். கம்மம் மாவட்டத்தில் கோதாவரி ஆற்றங்கரையோரம் அமைந்திருக்கிறது பத்ராச்சலம்.

பத்ரகிரி என்ற வார்த்தையிலிருந்து உருவானது பத்ராச்சலம் என்றª பயர். புராண கூற்றின்படி மேருவுக்கும் மேனகாவிற்கும் வரம் வாங்கிப் பிறந்த குழந்தையே பத்ரா . அவள் பெயரில் இந்த ஊர் அழைக்கப்பட்டதாம்..

ஸ்ரீராமர் , சீதை மற்றும் லக்ஷ்மணனுடன் தண்டகாரண்ய வனப்பிரதேசத்தில் வாசம் செய்தார். அந்த வனத்தில் ஒருபகுதியே பத்ராச்சலம். இன்று இங்கே இராமருக்கு ஒரு கோயில் உண்டு. இந்த தண்டகாரண்யத்திலிருந்துதான் இராவணன் சீதையைக் கடத்திச் சென்றான்.

பத்ராச்சலம் நகரில் பத்ரா என்கிற முனிவர் இராமர் மேல் பக்தி கொண்டு வாழ்ந்து வந்தார். இவர் இராமனைச் சந்தித்து தன் சிரசின் மேல் அமரும்படி கேட்டுக் கொண்டாராம். ஆனால் தான் இலங்கையிலிருந்து திரும்பும் போது அமருகிறேன் என்று சொல்லி சென்றுவிட்டார் ராமர். ஆனால் திரும்ப பத்ராச்சலம் பகுதிக்கு அவர் வரவேயில்லை. இதனால் பத்ரா முனிவர் விஷ்ணுவை எண்ணித் தவமிருந்தார்.

அவர் தவத்தினை மெச்சிய மகாவிஷ்ணு இராமபிரான் வடிவில் சீதை, லட்சுமணனுடன் காட்சி தந்து அருளினார். அதுமட்டுமன்றி முனிவரின் வேண்டுகோளின்படி, பத்ரகிரியின் உச்சியில் தன் இடது தொடையில் சீதையையும் வலது தொடையில் லக்ஷ்மணனையும் அமர வைத்தபடி காட்சி தந்தாராம் ஸ்ரீராமர்.

இங்குள்ள ஸ்ரீராமர் கோயிலுக்கும் ஒரு கதை உண்டு. போகால தம்மக்கா என்ற பெண்ணின் கனவில் தோன்றிய ஸ்ரீராமர், பத்ரகிரியின் மலைச் சரிவில் சில விக்ரங்கள் மறைந்து கிடப்பதாகக் கூற, தம்மக்கா, அந்த விக்ரங்களைக் கண்டு பிடித்து பத்ரகிரியில் ஒரு சிறு கோயிலைக் கட்டி அதில் அந்த சிலைகளை ஸ்தாபனம் செய்து வழிபாடு செய்து வந்தாராம். அக்காடுகளையும் சுத்தம் செய்து கோயிலுக்கு வழி அமைத்தாராம். இதற்குப் பின்னர் பத்ராச்சலம் புண்ணியத்தலமாகி, ஏராளமான பக்தர்கள் வந்து தரிசனம் செய்யும் தலமாகிவிட்டது

தற்போதைய திருச்சியில் உள்ள சத்திரம் பேருந்து நிலையம் என்பது அக்காலத்தில் மங்கம்மாள் சத்திரம் என்ற பெயரில்தான் அழைக்கப்பட்டது.

தற்போது சத்திரம் பேருந்து நிலையம் என்று குறுகி விட்டது. மதுரை இரயில் நிலையத்திற்கு எதிர்புறம் அமைந்திருக்கும் மங்கம்மாள் சத்திரம் இன்னும் அவரின் கொடைத்தன்மையை பறைசாற்றிய வண்ணம் நின்று கொண்டிருக்கிறது.

இராணி மங்கம்மாள், 17 ஆம் நூற்றாண்டில் மதுரையை ஆண்ட பெண்ணரசி (1689&-1704) இவரது தந்தை முத்தியப்ப நாயக்கர், மதுரை மன்னன் சொக்கநாதரின் தளபதியாக பணிபுரிந்தவர்.

இராணி மங்கம்மாள் வளர்ந்தபின் சொக்கநாத நாயக்கர் இராணி மங்கம்மாளை மணந்து கொண்டார்- சொக்கநாத நாயக்கர் மதுரையை ஆண்ட திருமலை நாயக்கரின் பேரன் ஆவார்.

சொக்கநாதர் இறந்தபின் மங்கம்மாள் இளம் வயதாக இருந்த, தன் மகன் அரங்க முத்துகிருஷ்ண வீரப்ப நாயக்கரை மதுரை அரசனாக்கி தன்னை காப்பாளராக அறிவித்துக் கொண்டு தனது இராச்சியத்தை ஆண்டு வந்தார். இவர் திருச்சிராப்பள்ளியைத் தன் தலைநகராக கொண்டிருந்தார் என்பதும் தெரியவருகிறது. முத்துகிருஷ்ண வீரப்ப நாயக்கர் பெரிய அம்மை நோயால் இறந்து விட அவரது குழந்தையை அரசனாக அறிவித்து, மங்கம்மாள் 1704 ஆம் ஆண்டுவரை ஆட்சி புரிந்து வந்தார்.

மங்கம்மாள் முறையாகப் போர்ப்பயிற்சிகளைப் பெற்ற வீராங்கனையும் கூட, மங்கம்மாள் பல கோயில்களை கட்டியதோடு, பாசனத்திற்காக பல கால்வாய்களையும், குளங்களையும் அமைத்துள்ளார்.

இராணி மங்கம்மாளின் சமயப்பணி

மீனாட்சியம்மனின் பக்தையான இவர் அம்மனுக்கு விலை உயர்ந்த ரத்தினங்களையும், அணிகலன்களையும் பரிசளித்துள்ளார். பல்லக்கினையும் வழங்கியுள்ளார். கோயில் விழாக்களில் அம்மனின் பாதத்தில் தன் செங்கோலை வைத்து வழிபாடு செய்வது இவரது வழக்கம்.

மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயிலில் ஊஞ்சல் உற்சவத்தை ஆரம்பித்து வைத்தவரும் இவர்தான். இன்றும் இவரது ஓவியத்தை ஊஞ்சல் மண்டபத்தில் காணமுடியும்.

இக்கோயிலின் முன் பகுதியில் அமைந்துள்ள நகரா மண்டபம் மங்கம்மாவால் கட்டப்பட்டது.

இதே போல் திருப்பரங்குன்றம் கோயிலின் முன் மண்டபத்தைக் கட்டியவரும் இராணி மங்கம்மாளே. இக்கோயிலின் மேற்கு வரிசைத் தூண் ஒன்றில் முருகன் தெய்வானையின் திருமணக¢ காட்சி சிற்பமாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. எதிரில் கிழக்குப் பக்கமாக எதிரில் உள்ள தூணில் மங்கம்மாள் தன் பெயரனோடு, முருகனின் திருமணக்காட்சியைக் காண்பது போன்ற சிற்பம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

அதே போல் மதுரையிலிருந்து அருப்புக் கோட்டைச் செல்லும் பகுதியில் அமைந்துள்ள அவனியாபுரம் என்ற ஊரில் அனுமன் கோயில், மற்றும் அலங்காரப் பிள்ளையார் கோயிலையும் மங்கம்மாள் கட்டி வைத்துள்ளார். இக்கோயிலின் எதிர்புறம் அமைந்துள்ள கல்வெட்டில்தான் இராணி மங்கம்மாளின் தந்தையின் பெயர் வடிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

மக்களின் பசிப் போக்கவும், பயணிகள் இரவு வேளையில் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டு தங்கள் பயணத்தைத் தொடரவும், மங்கம்மாள் சாலை ஓரங்களில் பல சத்திரங்களைக் கட்டி வைத்தார். அங்கே உணவும் வழங்கப்பட்டது. கால்நடைகளுக்கும், நீரும், புற்களும் வழங்கப்படடன.

திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் இராணி மங்கம்மாள் சாலை என்றே ஒரு சாலை இருக்கிறது. மதுரை கன்யாகுமரி நெடுஞ்சாலையை அமைத்தவரும் இவர்தான். அச்சாலை இராணி மங்கம்மாள் பெயரில் அழைக்கப்படுகிறது.

மேலும் தற்போதைய விருதுநகர் மாவட்டத்தில் அடங்கியுள்ள பல கிராமங்களுக்கு சாலை வசதிகளை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தவர். அக்கிராமங்களில் வாழும் வயது முதிர்ந்தவர்கள் இன்னும் அந்த சாலைகளை இராணி மங்கம்மாள் சாலை என்றே அழைக்கின்றனர்.

இராணிமங்கம்மாளின் அரசியல் சாதுர்யம்

இராணி மங்கம்மாள் சிறந்த நிர்வாகியும் கூட, அச்சமயத்தில் மொகலாயப்படை வலிமை மிக்கதாய் இருந்தது, அவர்களுடன் நட்புறவு பூண்டார். அச்சமயத்தில் திருவிதாங்கூர் மதுரை ஆட்சிக்கு உட்பட்ட சிற்றரசாக இருந்து வந்தது. இருப்பினும் போர் ஏற்பட்ட போது மங்கம்மாள் இந்தச் சிற்றரசை அடக்கினார்.

தஞ்சையை ஆண்ட மராத்திய மன்னரையும் அடக்கி வைத்தார்.

மைசூர் மன்னன் சிக்கதேவராயன் நாயக்கர்களை வீழ்த்த 1695 ஆம் ஆண்டில் திருச்சியை முற்றுகையிட்டான். இராணி மங்கம்மாளின் படை அம்முற்றுகையை உடைத்து, சிக்கதேவராயன் படைகளை விரட்டியடித்தது.

இராமநாதபுர மன்னர் ரகுநாதசேதுபதி மதுரை அரசுக்கு எதிராக இருந்தார். இதனால் அவரை அடக்க தன் படைகளை அனுப்பி வைத்தார் இராணி மங்கம்மாள்.

மதுரை நாயக்க அரசின் தொடர் வெற்றிக்கு காரணமாய் இருந்த தளவாய் நரசப்பையா வீர மரணம் அடைந்தார். இதனால் இராணி மங்கம்மாள் தோல்வியைத் தழுவ வேண்டியதாயிற்று.

மங்கம்மாளின் பேரன் விஜயரங்க சொக்கநாத நாயக்கர், வளர்ந்தபின் பிறரின் துர்போதனையைக் கேட்டு, தனது பாட்டியை வெறுத்து, எதிரியாகவும் கருதினார். இராணி மங்கம்மாள் தன் பேரனால், தனது பெயராலேயே சிறைவைக்கப்பட்டார்.

அதுவே அவரது இறுதிக்காலமாயிற்று. அங்கே பட்டினியில் வாடிய மங்கம்மாள் என்ற மிகச்சிறந்த பெண்ணரசி 1706 இல் தன் இன்னுயிரை உகுத்தார்.

தன் திறமையின் மூலம் தனியொரு பெண்ணாக, 18 ஆண்டுகாலம் மதுரையை மிகச் சிறப்பான முறையில் ஆண்ட இராணி மங்கம்மாள், தமிழக மக்களிடம் இன்னும் புகழ் பெற்றவராகவே இருந்து வருகிறார்.

மதுரையில் தற்போது உள்ள காந்தி மியூசியமானது அக்காலத்தில் இராணி மங்கம்மாள் வாழ்ந்து அரசாட்சி செய்த அரண்மனை. வீரமங்கையான இராணி மங்கம்மாளின் அரசாட்சியையும், வீர தீர செயல்களையும் விளக்கும் வகையிலான மியூசியமாக தமிழக அரசு இதை பயன்படுத்தி இருக்கலாம். மாறாக 1955 ஆம் ஆண்டு அப்போது இருந்த தமிழக அரசு இந்த அரண்மனையை காந்தி சன்மார்க்க நிதிக்கு நன்கொடையாக அளித்துவிட்டதால் தற்போது அது காந்தி மியூசியமாக செயல்பட்டு வருகிறது.

காந்தி மியூசியத்தை தமிழகத்தின் எந்த இடத்தில் வேண்டுமானாலும் வைத்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் அக்கால தமிழகத்தின் உள் கட்டமைப்புக்கும், வீர தீர செயல்களுக்கும் பெயர்பெற்ற இராணி மங்கம்மாள் வாழ்ந்த இந்த அரண்மனையை அவரின் புகழை பறைசாற்றும் அரண்மனையாக மாற்ற வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் முயற்சி எடுத்தால் வருங்கால தலைமுறையும் இராணி மங்கம்மாளை பற்றி அறிந்து கொள்ள ஒரு பெரும் வாய்ப்பாக அமையும்.

வருங்கால தலைமுறைக்கு தமிழகர்களின் பாரம்பரியத்தையும், வரலாற்றையும் கொண்டுபோய் சேர்ப்பது அரசின் கடமையும் கூட. அரசாங்கமே தமிழர்களின் வரலாற்றை மாற்றி எழுத துணை போகாமல் இராணி மங்கம்மாள் அரண்மனையை மீட்டெடுக்க தமிழக அரசு உடனடியாக நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.

ஆந்திரப்பிரதேசம் சித்தூர் மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ளது கணிப்பாக்கம். இங்கே அமைந்துள்ள வரசித்தி விநாயகர் கோயில் பிரசித்திப் பெற்றது.

இந்த விநாயகர் கோயிலுக்கு கதை ஒள்று சொல்லப்படுகிறது. சுமார் 1000 வருடங்களுக்கு முன்னால் நடநத கதை அது. கோயிலும் பழைமையானதுதான்.

அப்போது காணிப்பாக்கத்தில் மூன்று சகோதரர்கள் வாழ்ந்து வந்திருக்கின்றனர். அவர்கள் உடல் குறை உள்ளவர்கள். ஒருவர் ஊமை, ஒருவர் செவிடு, மூன்றாமவர் கண்பார்வையற்றவர்.

இவர்களுக்குப் பரம்பரையான நிலம் ஒன்னேகால் ஏக்கர் இருந்தது. அந்த நிலத்தில் விவசாயம் செய்து தங்கள் வாழ்க்கையை நடத்தி வந்தனர். ஒரு முறை வானம் பொய்த்து, ஏரி, குளம், கிணற்று நீரும் வற்றிப் போனது. . இந்தச் சகோதரர்கள் மூவரும் தங்கள் கிணற்றில் இறங்கி கிணத்தை ஆழப்படுத்த ஆரம்பித்திருக்கின்றனர். ஒருநாள் கடப்பறைப் பட்டு டிங் என்று சத்தம் கேட்டிருக்கிறது. என்னவென்று பார்க்கும் போது விநாயர் சிலை ஒன்று குப்புற வாக்கில் கிடந்திருக்கிறது. அதன¢ பின்னந் தலையில் கடப்பாரை பட்டதினால் இரத்தம் பெருகியிருக்கிறது. இதனால் அந்தப் பள்ளத்தில் கிடந்து நீர் செந்நீராகிவிட்டிருகிறது.

விநாயகருக்கு உயிர் இருக்கிறதா என்று மூவரும் அதிர்ந்து போய் அவசர அவசரமாக விநாயகர் சிலையை கிணற்றை விட்டு மேலே தூக்கி வந்திருக்கின்றனர். மேலே வந்தவுடன் கண்பார்வையற்றவருக்கு பார்வைத் திறன் வந்திருக்கிறது. உடனே அவன் ஊமையிடம் பேசிப்பார் என்று சொல்ல அவன் பேச ஆரம்பித்திருக்கிறான். இவர்கள் பேசுவது காது கேளாதவனுக்கு விளங்கியிருக்கிறது. விநாயகர் அருளால் தங்கள் மூவருக்கும் உடல் குறை நீங்கிவிட்டது என்று சகோதரர்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தனர். இதற்குள் ஊர் மக்களும் அங்குக் கூடிவிட்டனர். அந்த விநாயகரை அங்கிருந்த மரத்தடியில் வைத்து வணங்கி வழிபாட்டினை மேற்கொண்டு,இந்த ஊருக்கு ஒரு ஆறு வேண்டும் கணேசா என்று நடக்காத ஒன்றை எண்ணி வேண்டிக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

ஆனால் விநாயகர்தான் வரசித்தி விநாயகர் ஆயிற்றே, ஒரிசா ராமகிரி மலையில் உற்பத்தியாகி ஓடி வந்த யஹுதா நதியை காணிப்பக்கம் வழியாக ஓடி கடலில் கடக்கும்படி கட்டளையிட்டார். ஒரு கடும் மழைகாலத்தில் ஆற்றின் போக்கு மாறி காணிப்பாக்கம் வழியாக கடலில் போய் கலந்தது. அதன் அந்த ஊரில் பஞ்சம் மறைந்து போனது.

அதன்பின் அதன்பின் வரசித்தி விநாயகர் அந்த ஊரின் சத்யப்பிராமண அதிகாரி ஆனார். யாராவது உண்மையை ஒப்புக் கொள்ளவில்லையென்றால் இவர் அந்த நபரைக் கொண்டு வந்து சத்யபிரமாணம் செய்யும் வழக்கம் வெகுகாலமாக இருந்து வந்திருக்கிறது. பொய் சொன்னவர்களுக்கு கடும் தண்டனை வழங்கிவிடுவார் என்ற பயம் இருப்பதால் எல்லோரும் உண்மையை ஒப்புக் கொள்வார்களாம்.

11 ஆம் நூற்றாண்டில் இப்பகுதியும் இரண்டாம் குலோத்துங்க சோழ மன்னனின் ஆட்சியின் கீழ் இருந்தது. வரசித்தி விநாயகரின் மகிமையைக் கேள்விப்பட்ட குலோத்துங்கன் சுயம்பு விநாயகருக்கு பஹூதா ஆற்றங்கரை ஓரமாக கோயிலை எழுப்பியிருக்கிறார்.. அதன்பின் விஜயநகர பேரரசர்களான ஹரிஹரர் மற்றும் புக்கரால் புதிய மண்டபங்களும், கோயில் பரப்பளவு அதிகரிக்கப்பட்டு மதில் சுவரும் எழுப்பப்பட்டிருக்கிறது.

ஆங்கிலேயர்கள் நாட்டை ஆண்ட காலத்தில், சித்தூர் நீதி மன்றத்தில், கோணிப்பாக்கம் விநாயகர் கோயிலின் சத்யப்பிரமாணம் தனி சாட்சியாகவே ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது.

இன்னும் இக்கோயிலில் சத்யபிரமாணம் நடைபெறுகிறது. பாதிக்கப்பட்டவர் இங்கு வந்து சத்ய பிரமாணத்திற்கு பணம் செலுத்தி ரசீது வாங்கிக் கொள்கிறார். எதிரணி நபருக்கும் தகவல் அனுப்பப்படுகிறது. யார் தவறு செய்திருந்தாலும் விநாயகர் முன் நின்று சத்யபிரமாணம் செய்யும் போது உண்மையை ஒத்துகொள்கிறார்களாம்,.